Jarosław ChybickiSzukaj
Kwestionariusz

Syndrom oszusta – autorefleksja

23 stwierdzenia o tym, jak przeżywasz własne sukcesy. Zobacz, na ile dotyczy Cię cykl oszusta i który z pięciu wzorców jest u Ciebie najsilniejszy.

Syndrom oszusta (impostor phenomenon) to przekonanie, że swoje osiągnięcia zawdzięczasz szczęściu albo pomyłce innych, a nie własnym kompetencjom. To nie jest diagnoza, tylko wzorzec myślenia i przeżywania, który zna wielu kompetentnych ludzi.

Część 1 dotyczy cyklu oszusta opisanego przez Pauline Clance: lęk przed zadaniem, nadmierne przygotowanie albo odkładanie, sukces tłumaczony szczęściem i obawa przed „zdemaskowaniem”. Część 2 sprawdza pięć wzorców Valerie Young: perfekcjonistę, eksperta, samotnego wojownika, naturalnego geniusza i superbohatera. To popularny model opisowy, nie wynik badań walidacyjnych.

Lista jest autorska i nie jest narzędziem zwalidowanym. Do badań naukowych służy m.in. skala Clance (CIPS), chroniona prawem autorskim i dostępna za zgodą autorki. Wynik liczony jest wyłącznie w Twojej przeglądarce.

Więcej o mechanizmach i strategiach: przewodnik o syndromie oszusta.

Źródła: P.R. Clance, S.A. Imes, „The impostor phenomenon in high achieving women”, Psychotherapy: Theory, Research & Practice 15(3), 1978; P.R. Clance, „The Impostor Phenomenon” (1985); V. Young, „The Secret Thoughts of Successful Women” (2011); D.M. Bravata i in., Journal of General Internal Medicine 35(4), 2020.

Oceń, na ile każde stwierdzenie Cię opisuje, myśląc o pracy, nauce i innych ważnych dla Ciebie zadaniach. Nie ma dobrych ani złych odpowiedzi.

  1. Część 1. Cykl oszusta

  2. 1. Przed nowym zadaniem mam poczucie, że tym razem się nie uda i wszyscy zobaczą, że się nie nadaję.
  3. 2. Przygotowuję się dużo dłużej niż inni, żeby nikt nie zauważył moich braków.
  4. 3. Odkładam ważne zadania do ostatniej chwili, a potem pracuję w dużym napięciu.
  5. 4. Po udanym zadaniu czuję raczej ulgę, że „tym razem się upiekło”, niż satysfakcję.
  6. 5. Swoje osiągnięcia tłumaczę szczęściem, pomocą innych albo sprzyjającymi okolicznościami.
  7. 6. Pochwała wprawia mnie w zakłopotanie i odruchowo ją pomniejszam.
  8. 7. Boję się, że któregoś dnia wyjdzie na jaw, że nie jestem tak kompetentny / kompetentna, jak myślą inni.
  9. 8. Kolejne sukcesy niewiele zmieniają w tym, jak oceniam swoje umiejętności.

  10. Część 2. Pięć wzorców

  11. 9. Jeśli coś nie wyszło w stu procentach, czuję, że zawiodłem / zawiodłam.
  12. 10. Długo poprawiam rzeczy, które inni uznaliby już za gotowe.
  13. 11. Jeden błąd potrafi w moich oczach przekreślić całą udaną pracę.
  14. 12. Zanim zabiorę głos, muszę mieć pewność, że wiem na dany temat wszystko.
  15. 13. Nie zgłaszam się do zadania albo na stanowisko, jeśli nie spełniam wszystkich wymagań.
  16. 14. Pytanie, na które nie znam odpowiedzi, odbieram jak kompromitację.
  17. 15. Prośba o pomoc to dla mnie przyznanie się do słabości.
  18. 16. Sukces osiągnięty z pomocą innych mniej się dla mnie liczy.
  19. 17. Wolę zrobić coś sam / sama, nawet kosztem nadgodzin, niż kogoś poprosić.
  20. 18. Jeśli muszę się czegoś długo uczyć, myślę, że nie mam do tego talentu.
  21. 19. Gdy coś nie wychodzi mi za pierwszym razem, szybko się zniechęcam.
  22. 20. Wysiłek potrzebny, żeby coś zrobić dobrze, traktuję jak dowód, że się nie nadaję.
  23. 21. Czuję, że muszę być świetny / świetna we wszystkich rolach naraz: w pracy, w domu, wśród znajomych.
  24. 22. Biorę na siebie więcej, niż mogę udźwignąć, żeby udowodnić, że daję radę.
  25. 23. Odpoczynek wywołuje u mnie poczucie winy.

Odpowiedziano na 0 z 23 pytań.

Autorstwo
Jarosław Chybicki (lista autorska na podstawie opisu cyklu oszusta P. Clance i pięciu wzorców V. Young)

Czytaj dalej

← Wszystkie narzędzia

Szukaj na stronie

Często szukane

Nie wiesz, czego szukać? Odpowiedz na cztery pytania – podpowiem książki, ćwiczenia i testy.

    Skrót: / albo Ctrl+K · Esc zamyka